Trobe a faltar
dormir en una tenda de campanya gitada damunt de pedres amb l’única protecció
d’una tovalla i rodejada de restes de cigarrets. Escric açò asseguda a la taula
del menjador del pis de la capital i em sent rara perquè no m’he assegut en una
cadira que no fóra de platja en quatre dies. I ho enyore. Enyore no tindre
menjar i alimentar-me amb tabac i kalimotxo, enyore la falta completa i
absoluta d’horaris, l’alçar-me a les 6 del matí, fumar, veure les cares de
rebentats de tots i tornar a dormir, llevar-me de nou a les 8, beure un parell
de tragos i anar rodejada de gent coneguda hores abans a per cafés al bar del
poble mentre discutim sobre qui de tots ha dormit menys i pitjor, tornar i
ficar-nos a beure com descosits a crit de “vull
alcoholitzar-me!”, la torrà del migdia amb veïns de tenda que ni coneixíem més
que d’algun “eh, voleu un canut?”,
nugar-nos les ronyoneres, carregar-nos de tabac i fugir cap a la zona de
concerts a veure grups pels que havera matat per veure setmanes abans i d’altres
dels que mai n’havia sentit parlar, però aquells dies tot s’hi valia i les
ganes de ballar no faltaven; els “Eh,
trau la càmera, que no hem fet quasi fotos! Fiqueu cares de persones decents,
va, que açò va pal’ record” que deien col·legues ajupits a la gespa amb
birres i canuts a les mans mentre ens rodejaven amb els braços, fotos que
probablement mai tornem a veure amb gent que amb sort veurem el pròxim any o a
algun altre concert del terreno; el dormir mitja horeta entre concert i concert,
sentir una cançó i alçar-me d’un bot i començar a ballar com una boja; les
mirades calentes a totes hores, el aprendre’m de memòria tots els teus
tatuatges; el trobar a gent que no veia des que vaig començar l’institut –‘i ja han passat anys, molts anys; han passat
moltes coses’, com deia Estellés, i a gent de qui només recorde el sabor de
la seua boca i el tacte de les seues mans: “eh,
jo et conec, tu i jo ens vam liar en un concert?”; l’anar caminant tota
sola perquè ningú ha volgut anar a veure Lendakaris Muertos a les 3 del matí
passades i passar-m’ho millor que mai; el pegar-me amb gent de bon rotllo i amb
no de tan bon rotllo; el “—Hòstia tia, el
baixista és igual que el meu ex... –Pren, beu, fuma i veuràs com se’t passa!”
que em deies per animar-me com la millor de les amigues, i això que a penes ens
coneixíem; l’esguince al concert de Los de Marras de tant ballar, la veu fotuda
a les cinc hores d’estar allà, el rapar-me mig cap a les dues hores d’arribar
conseqüència de tres punkis que ni vam tornar a veure durant els tres dies
següents, el mal de músculs que ni sabia que tenia i que em portes a cavallet
fins la tenda perquè no tinc ni forces per dir-te que em deixes caminar, que em
puc valdre per mi mateixa, junt amb les teves xuleries de l’estil de “no et preocupes, jo tinc molt d’aguante”
mentre m’agafes més fort perquè no caiga de la teva esquena; que em presenten a
tanta gent i anar tan col·locada que no recorde ni el meu propi nom i dir-li a
tot el món “col·lega!”; el fugir dels
demés i besar-nos a amagades mentre els Riot Propaganda reclamen la caiguda del
sistema capitalista i jo et pique dient-te que em punxes amb la barba; el
col·locar-nos amb ves-tu-a-saber-què i acabar traient merda del passat fins
acabar plorant i després rient com dues boges; el parlar-li a tot el món en
valencià perquè ni recorde parlar en castellà; el estar el que vam tardar en
fumar-nos un paquet de tabac tirats a terra mirant les estreles tot sols mentre
m’agafaves de la mà i em contaves la teua història i jo l’escoltava sense veu
ni forces per poder contestar-te, però mai vas entendre per què mirava durant
tanta estona el cel si estreles hi ha a tots els llocs: “però la meua ciutat està plena de fum i no s’hi veuen”—et vaig contestar,
i jo no entenia com amb el fred que feia m’abraçaves perquè jo no en tinguera
sense camiseta. Enyore el dormir cinc hores en quatre dies, el “moreno de
ronya” i netejar-me les ungles amb una navalla, i dir qualsevol cosa sense que
em preocupe què puga pensar la gent; el furtar-los tabac als xics i sentir-nos
les millors perquè no se’n adonaven; a la gent de la qual no recorde ni el nom
però sí l’esperit i l’energia; el planificar el pròxim festival al dia i mig
d’estar allà, perquè anirem encara que diluviï; el mirar-nos i començar a
cantar “¡ojeras, ojeras, ojeras
farloperas!” per les cares de
rebentades que dúiem. Enyore el haver viscut més i més lliurement en quatre
dies que en tota la resta de l’any.
jueves, 22 de agosto de 2013
domingo, 30 de junio de 2013
Las paredes que esconden tus recuerdos.
No recuerdo cuánto hace
que no dejaba pasar las horas escuchándola Fuga, ni cuánto hace que no me
sentía así. Creo que me estoy acostumbrando a la inestabilidad y dudo que eso sea
algo bueno.
Recuerdo noches idénticas
a esta, sonando la misma canción, con el mismo calor agobiante, llevando la misma
camiseta tres tallas más grandes, fumando la misma marca de tabaco; pero un año
atrás, cuando mi mundo era poco menos que caótico. Eran otros ojos los que me
observaban desde el interior de mi cabeza, y otras palabras las que borraba sin
llegar a enviar. Otro balcón desde el que miraba la Luna esperando que algo
cambiara. Y ahora que todo cambia estoy como un gato callejero, a la espera de
que alguien venga a atacarme, siempre en tensión, sin poder disfrutar de la
libertad. Es como la calma que precede a la tempestad pero sin tempestad. Y sin
calma. Sólo un día a día corriente y moliente sin más altibajos que la elección
del bar para las cervezas nocturnas o el transporte para ir al concierto del
pueblo de al lado.
Realmente ese es el
problema, que no respiraré en paz hasta que pueda cantarle a las estrellas cada
noche desde una ventana distinta.
jueves, 6 de junio de 2013
Sólo andamos a lo nuestro.
No sé. Sencillamente
no sé. No sé qué hago aquí en vez de estar matándome a estudiar, no sé qué hago
con tantas ganas de dormir y tanto café en las venas. Qué demonios, ni siquiera
sé qué hacer con mi vida. Ni sé por qué tengo ganas de comerme a alguien a bocados,
para bien o para mal. No sé por qué no estoy radiante de felicidad, por una vez
tengo motivos para estarlo. No sé por
qué te sigo echando de menos cuando es más que evidente que no es recíproco. No
sé por qué tengo estas enfermizas ganas de salir de esta ciudad que me va
pudriendo poco a poco si lo que me da ganas de romperme no es la ciudad en sí.
No sé por qué ‘la vida ja no balla descalça’, sólo sé que ahora ya no
baila, no puede, tiene los pies llenos de cicatrices que le hacen recordar
viejos viajes en moto para comprar helados. No sé por qué me he puesto tan
melodramática si deberían estar volando hostias. No sé cuándo me he vuelto tan
melodramática. No sé qué hacen saliendo de tu boca malas excusas, burdas,
huecas.
No sé por qué lo
único que me viene a la cabeza cuando pienso en las últimas semanas es esta
canción.
viernes, 29 de marzo de 2013
No quiero un universo de cartón.
Eh, que sigo viva, no os creáis que he olvidado esto; prometí
a un yo que ya no existe que mientras pudiera lo mantendría vivo y aquí estoy.
No sé demasiado bien qué decir, casi todo lo que hay aquí escrito va sobre mi
vida, y ahora mismo ésta es una perversa mujer llamada Monotonía que apura los últimos
tragos de una copa bien cargada mientras se golpea el muslo con la mano al
ritmo de vete-tu-a-saber-qué-canción.
Ya no me quedan uñas en las manos; desde que tengo memoria
me las muerdo y siempre lo he tomado como uno de esos vicios imposibles de
dejar, como el leer hasta las tantas de la madrugada y sólo parar cuando los
ojos ya no me permiten continuar, pero estoy empezando a pensar que viene por
algo más. ¿Estúpido, verdad? Diecinosecuantos años haciendo una cosa sin razón
alguna. Así soy yo. Os he contado eso por alguna razón, pero ya no recuerdo cuál.
¿Es normal que la primera palabra que me ha venido a la
cabeza en este mismo instante sea 'hecatombe'? Me encanta esa palabra, no sé
muy bien porqué, tal vez porque me recuerda a alguien, ahora mismo no sé con
seguridad a quién pero seguro que hay alguien, siempre lo hay.
Hace apenas unas horas íbamos mi mejor amiga y yo con unas
cervezas de más cogidas de la mano y cantando a todo pulmón (la única forma
auténtica de cantar en mi opinión) “Te quiero, revoltosa” por en medio del
paseo cuando han pasado por nuestro lado un grupo de chicos más o menos de mi
quinta y uno de ellos nos ha gritado: “¡Qué bonito es el amor!”. ¿No creéis
que, solamente por eso vale la pena enfrentarse a las miradas de la gente; que,
aunque no sea exactamente aplicable a nuestro caso, no vale la pena que, de
entre el bullicio y el escándalo que hay un día de vacaciones por el paseo
central de una ciudad, un grito con un mensaje como ése sobresalga entre los
demás?
Tampoco sé muy bien a qué ha venido esto, pero ya no me
podéis decir que no intento mantenerlo
vivo contándoos mi mierda de vida que, por razones que no alcanzo a comprender,
algunos de vosotros disfrutáis leyendo. Quién sabe, igual estáis tan locos como
yo y amáis leer cualquier cosa con una
mínima concordancia y que no pretenda ofender a nadie.
miércoles, 27 de febrero de 2013
Sudor y polvo.
Si no fuera porque soy un poco menos gilipollas que eso
creería que todo cuanto me rodea es fruto de una paranoia de algún Ente
aburrido en su dimensión y sin diosas a las que hacer gemir entre sudor y polvo
milenario.
¿Qué nos ha pasado, o mejor, qué nos dejó de pasar; cuándo
empezaron los silencios a ser tan incómodos, tan vacíos de significado? Por lo
general sólo me gustan dos tipos de silencio: los que preceden a un beso y los
que se llenan con una mirada, y jamás llegamos a tener ninguno de los dos. Me
gustaba cuando sin estar a mi lado me secabas las lágrimas con tus palabras
actuando de pañuelo. Me gustaban los mil y un planes que pasábamos horas
imaginando a sabiendas de que muchos de ellos jamás llegarían a cumplirse. Me
gustaba tu canción favorita, ahora tendré que pasarla al grupo de “canciones
prohibidas” junto a todas las demás; qué triste es privarse de la buena música,
¿verdad? Me gustaba cuando, sin previo aviso, tirabas de mi mano para empujarme
hacia ti y me abrazabas muy muy fuerte, como si no quisieras soltarme nunca, o
eso creía yo.
Nunca me ha gustado tu absurdo sentido del humor, pero ahora
creo que lo hecho en falta. Hecho, con h de héroe, con h de hernia, con h de
hecatombe.
martes, 12 de febrero de 2013
ARTiculate.
Cada nuevo abril no puedo evitar acordarme de cómo decías que dejáramos de lado las cicatrices del pasado mientras tu dedo recorría mi espalda para justo después cogerme de la mano y empezar a tararear las notas de 'Where did all the love go?'.
¿Sabes qué pasará? Que el día menos pensado cogeremos el primer tren hacia Barcelona con lo puesto, tú con tu tabaco y yo con mi guitarra, justo como Sid y Nancy, y nos perderemos por entre las obras de Gaudí mientras me lanzas pequeñas pero cariñosas pullas por mi pedantería al hablar de mi gran ídolo. Correré como una cría por las Ramblas mientras el sol se refleja en mi pelo lanzando destellos dorados y poco a poco tú me irás perdiendo de vista, pero como sabes, el protagonista de mi libro favorito dice que cuando se pierda le busquen en una estación de tren. ¡Bum! Estamos en París, con cafés en las manos mirando el escaparate de Tiffany's, aunque sabes que eso no me hace ni la mitad de feliz que estar en un transatlántico rumbo a América, aunque sea con trágico final.
Así es como imagino nuestra vida, de aquí para allá, rodeados de nuestro "arte" favorito, porque una vida se recuerda a golpes, a saltos, y así es como quiero recordarnos.
¿Sabes qué pasará? Que el día menos pensado cogeremos el primer tren hacia Barcelona con lo puesto, tú con tu tabaco y yo con mi guitarra, justo como Sid y Nancy, y nos perderemos por entre las obras de Gaudí mientras me lanzas pequeñas pero cariñosas pullas por mi pedantería al hablar de mi gran ídolo. Correré como una cría por las Ramblas mientras el sol se refleja en mi pelo lanzando destellos dorados y poco a poco tú me irás perdiendo de vista, pero como sabes, el protagonista de mi libro favorito dice que cuando se pierda le busquen en una estación de tren. ¡Bum! Estamos en París, con cafés en las manos mirando el escaparate de Tiffany's, aunque sabes que eso no me hace ni la mitad de feliz que estar en un transatlántico rumbo a América, aunque sea con trágico final.
Así es como imagino nuestra vida, de aquí para allá, rodeados de nuestro "arte" favorito, porque una vida se recuerda a golpes, a saltos, y así es como quiero recordarnos.
sábado, 2 de febrero de 2013
-Alright, she will carry on-
Eh, ¿te conozco? Ah, sí, ya me acuerdo de ti, yo solía quererte.
También solíamos ser amigos, nos contábamos todo lo que dos críos de 15 años
pueden contarse mientras nos fumábamos cigarros creyéndonos los más malos de
este planeta. ¿Qué es de tu vida? Espera, ¿por qué debería importarme?
¿Acaso la mía te importó alguna vez? No, claro que no, a ti sólo te importaba
una persona, y obviamente no era yo; espero que no sigas tan estúpido. No has cambiado nada, sigues con la misma carita de no haber
roto un plato en tu vida, pero a mí ya no me engañas, que aunque creas que
jamás llegué a conocerte sí llegué a ver qué se esconde tras esa mirada triste y verdosa con esa particular chispa de rebeldía. ¿Te sorprende que todavía recuerde el color de tus ojos? Que tengo
buena memoria es algo tan característico de mí como el tono de mi piel, pero a
ti jamás te importó ni un ápice nada que no tuviera que ver contigo.
Aunque no lo creas me ha alegrado saber de ti, pero sólo un
poco, por saciar la curiosidad; pero ya se sabe: la curiosidad mató al ratón, y
yo podría haber vivido en paz con ésa eterna duda.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
